Fryderyk Chopin 2010 Award  Diploma Диплом Diplomu Diplomas Dyplom

Fryderyk Chopin (1810-1849) to najsłynniejszy polski kompozytor, którego twórczość wzbudza podziw na całym świecie, a życiorys do dziś jest źródłem inspiracji.

Urodził się w polskiej wsi Żelazowa Wola 1. marca (lub 22. lutego) 1810 r. Biografowie Chopina mają kłopoty z ustaleniem właściwej daty z powodu rozbieżności w dokumentach. Ojciec Fryderyka – Francuz z pochodzenia, nauczał języka francuskiego, a matka zajmowała się domem
i opieką nad czworgiem dzieci państwa Skarbków. Lata dziecięce i młodzieńcze Fryderyk Chopin spędził w Warszawie. Był niezwykle utalentowanym dzieckiem. W wieku 7 lat biegle grał
na fortepianie i komponował, choć nie znał jeszcze nut i nie potrafił zapisać swoich kompozycji. Pierwsze znane utwory małoletniego kompozytora, dwa Polonezy: B-dur i g-moll utrwalone zostały ręką ojca. Warszawska arystokracja często zapraszała Fryderyka uznanego za „cudowne dziecko”, aby swoją grą uświetniał towarzyskie spotkania w pałacach możnych rodów
lub dobroczynne koncerty.

Będąc uczeniem Liceum Warszawskiego, Fryderyk imponował wieloma talentami. Był znakomitym rysownikiem, aktorem, literatem, satyrykiem. Nikt w klasie nie potrafił tak trafnie naśladować kolegów i nauczycieli. Zachowały się jego rysunki namalowane kredką. Talent aktorski rozwijał w domowym teatrzyku. Wspólnie z najmłodszą siostrą Emilką pisał sceniczne żarty odgrywane w salonie przed domownikami. Co niedzielę grał też na organach w kościele podczas mszy dla uczniów Liceum. Nadal komponował. Nic też dziwnego, że po skończeniu szkoły, 16-letni zaledwie Fryderyk został studentem kompozycji w Szkole Głównej Muzyki przy Uniwersytecie Warszawskim, którą ukończył po trzech latach nauki z oceną: geniusz muzyczny. Warszawa znała Chopina przede wszystkim jako utalentowanego pianistę i wirtuoza wykonującego po mistrzowsku skomponowane przez siebie utwory, ale Fryderykowi i jego rodzicom marzyła się europejska kariera. Pierwszy pobyt 19-letniego Chopina za granicą w roli pianisty i kompozytora miał miejsce w Wiedniu – najważniejszym po Paryżu centrum muzycznej Europy – gdzie został entuzjastycznie przyjęty przez publiczność i krytyków. Po powrocie
do Warszawy skomponował dwa Koncerty fortepianowe (f-moll i e-moll), które z wielkim powodzeniem zostały wykonane w 1830 r. w Teatrze Narodowym. Było to jednocześnie pożegnanie Fryderyka Chopina z Warszawą przed tournée koncertowym po Europie. Wyjeżdżając na początku listopada 1830 r., nie wiedział, że już nigdy do kraju nie powróci. Paryż stał się jego nowym miejscem zamieszkania, a także nowych przyjaźni i miłości do awangardowej pisarki francuskiej George Sand. Dużo komponował i koncertował również poza granicami Francji, zyskując zasłużoną sławę pianisty o charyzmatycznej osobowości. Sławny był też jako nauczyciel gry na fortepianie. Lekcje udzielane zamożnym arystokratkom przynosiły mu dodatkowo pokaźny dochód.

Kto wie, jak potoczyłoby się życie Chopina, gdyby nie dręcząca go od lat choroba płuc. Nie pomagały pobyty w kurortach ani lekarze. Chopin zmarł w Paryżu w październiku 1849 r.
w wieku zaledwie 39 lat. Pochowany został na cmentarzu Pčre Lachaise, a jego serce – zgodnie
z wolą kompozytora – przywiezione zostało do ojczyzny i spoczywa w Kościele św. Krzyża
w Warszawie.

Chopin pozostawił po sobie wspaniałą muzykę, która jest rozpoznawalna na całym świecie i budzi emocje wśród słuchaczy. Jest niepowtarzalna w swoim wyrazie i kolorycie. Charakterystyczne cechy tej muzyki to śpiewność, lekkość, wirtuozowski blask, również zaduma, żal, refleksyjność, skupienie, powaga. Dzięki zastosowaniu nowatorskich pomysłów melodycznych Chopin wyprzedził swoją epokę. Był romantykiem w czasach nieromantycznych. Pisał głównie utwory na fortepian m.in. polonezy, mazurki, ballady, etiudy, walce, sonaty, nokturny, pieśni na głos solowy z fortepianem oraz utwory na fortepian z orkiestrą, z których najbardziej znane są dwa koncerty fortepianowe.

Dojrzałe polonezy powstały na obczyźnie. Jedne przepełnione są tragizmem wyrażającym osobisty stosunek Chopina do walki Polaków o niepodległość, inne polonezy są energiczne, mają uroczysty charakter i stanowią muzyczną wizję potęgi Polski, jak Polonez As-dur.

Mazurki Chopina są najbardziej „polskie” w jego twórczości. W latach młodzieńczych, kiedy wyjeżdżał na wakacje na wieś do Szafarni na Kujawach, był zafascynowany polskim folklorem. Obserwował wiejskie obrzędy, notował melodie i teksty piosenek i tańców ludowych – mazurków, oberków i kujawiaków. Przygrywał też do tańca grając w wiejskich kapelach, słuchał piosenek śpiewanych w dworkach szlacheckich. Charakterystyczne cechy takie jak rytm
i melodia, wykorzystał później w swoich 57 artystycznie stylizowanych mazurkach. Są one bardzo zróżnicowane: krótkie lub długie, szybkie lub wolne, jedne mają charakter żywiołowy i taneczny inne zaś liryczny. Wszystkie wyrażają wielką miłość Chopina do stron ojczystych.

Etiudy są najlepszym przykładem jego twórczego talentu. Etiudom, które do tej pory były traktowane przez nauczycieli fortepianu jako ćwiczenia techniczne, nadał Chopin rangę artystyczną: piękne brzmienie, wyrafinowanie, piękną melodię. Każda jego etiuda wymaga od grającego rozwiązania pewnego zadania technicznego, będąc jednocześnie muzycznym, perfekcyjnym dziełem. Niektórzy badacze twórczości Chopina umieszczają etiudy na szczycie całej jego twórczości, uważając je za najdoskonalsze dzieło jego geniuszu.

Walce Chopina – to utwory artystycznie doskonałe. Jedne są powolne, melancholijno-liryczne, inne wirtuozowskie, czego najlepszym przykładem jest Walc Des-dur nazywany „walcem minutowym” ze względu na zawrotne tempo jego wykonywania.

Pieśni czy też piosenki w liczbie 19 pisał Chopin we wszystkich okresach życia. Powstawały spontanicznie, z potrzeby chwili, w większości do wierszy przyjaciela i poety Stefana Witwickiego. Chociaż niektóre z nich są bardzo piękne, jak pieśń Życzenie z towarzyszeniem fortepianu, pozostają w cieniu jego twórczości fortepianowej.

Muzyka Chopina należy do kulturowego, światowego dziedzictwa. Międzynarodowe Konkursy Pianistyczne nazwane jego imieniem, odbywające się w Warszawie od 1927 r. (przerwane wybuchem II wojny światowej) są wyrazem hołdu dla genialnego Polaka. Co 5 lat
o tytuł najlepszego wykonawcy jego dzieł ubiegają się pianiści z całego świata. W październiku 2010 r., w Roku Chopina ogłoszonym z okazji 200-lecia urodzin tego wybitnego kompozytora, odbędzie się XVI Konkurs Chopinowski.